Nick Cave over de dood van zijn zoon
Start » Herinneren » In gesprek met je herinneringen

In gesprek met je herinneringen

Je zult je vijftienjarige zoon maar moeten verliezen! Wat kan dat enorme sporen trekken in het leven. Het gebeurde ook Nick Cave, de voorman van de band Nick Cave and the Bad Seeds. Dat is trouwens een op en top alternatieve Australische band met punk-roots en bijbehorende levensstijl. In 2015 verloor Nick zijn zoon Arthur aan een noodlottig ongeval. 

Is je overleden zoon dichtbij?

Na een groot verlies kan je ervoor kiezen het in stilte te dragen. Nick heeft er echter voor gekozen om er heel open over te zijn. Op zijn website theredhandfiles.com legt hij contact met zijn fans die hem eerlijke vragen voorleggen. Zoals deze eerlijke vraag van een fan aan Nick: ‘Hebben jij en Susie het gevoel dat Arthur in jullie aanwezigheid verkeert, en op de een of andere wijze met jullie communiceert?

We rouwen omdat we liefhebben

Dit is het antwoord dat Nick schrijft (bron):

‘Dit is echt een mooie vraag en dank je wel dat je deze stelt. Voor mij betekent het dat als we liefhebben, dat we dan ook rouwen. Dat is de deal. Dat is de afspraak. Rouw en liefde zijn voorgoed met elkaar vervlochten. Rouw is de heftige herinnering aan hoe diep onze liefde is. En net zoals je met liefde niet kunt onderhandelen, zo kun je ook niet met rouw onderhalen. Rouw is zo groots en allesomvattend dat het onze minuscule ik overspoelt. We zijn maar kleine, trillende groepjes atomen die deel uitmaken van de overdonderende aanwezigheid van verdriet. Het neemt de kern van ons wezen volledig in beslag en dat gaat verder en verder, door onze vingers tot aan de grenzen van het universum.

In die kolkende wervelwind bevindt zich een waanzin die in allerlei gedaanten voorbij komt: spoken, geesten en angstdromen, en al het andere dat wij, in onze angst, tot leven lijken te roepen. Maar het zijn kostbare geschenken die net zo kostbaar en echt zijn als we maar willen. Het zijn de geestelijke gidsen die ons helpen de duisternis uit te navigeren.’

Nick Cave schreef in 2016 het nummer ‘Girl In Amber’, dat eigenlijk gaat over de dood van zijn zoon.

‘Ik voel de aanwezigheid van mijn zoon overal, maar ik denk niet dat hij er is. Ik hoor hem soms tegen me praten, me bevaderen, me aanwijzingen geven, maar hij is er misschien helemaal niet. Hij komt bij Susie regelmatig voorbij als ze slaapt. Dan praat hij tegen haar, troost haar. Maar hij is er misschien helemaal niet.

Na ingrijpende rouw lijken we geesten tot leven te roepen. Die geesten zijn in essentie onze eigen ideeën. Het is onze verbeelding die op die manier na een hevig verlies tot leven komt. En het werkt net als bij ideeën: er zijn nieuwe mogelijkheden. Volg de gedachten en de ideeën. Ze zullen je helpen om te groeien en je te bevrijden.

Durf je eigen geesten tot leven te roepen. Roep naar ze, praat met ze. Het zijn de onzichtbare handen van hen die je weer terugbrengen naar het leven waar je plotseling uit werd verdreven. Je komt weer terug. Op een nieuwe manier en op een nu nog niet voor te stellen manier veranderd.’

Je herinneringen gebruiken

Het is bijzonder hoe Nick gebruik maakt van zijn herinneringen. En hoe hij juist de herinneringen toestaat om te helpen navigeren door de duisternis van rouw: hoe je in gesprek kunt gaan met iemand die er niet meer is. Wat zou je dierbare hebben gezegd? Wat zou hij of zij je voor advies hebben gegeven? Zo kan de ander ongelofelijk nabij zijn.

Want in onze herinneringen blijft onze dierbare altijd nabij.

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

E-boek Rouwtijd Gratis

"Moet ik nu wel vragen naar het overlijden van haar partner of toch maar niet?" "Wat moet ik eigenlijk zeggen?"  Het ongemak zullen velen herkennen als er iemand in de omgeving is die geconfronteerd is met verlies en rouw. Wat moet je doen?

'ROUWTIJD' ontvang je gratis bij aanmelding voor onze maillijst.

E-boek Rouwtijd